Sapaje acchiò le funge
ma mò la murge nan’ è cchjue cume ’na vùolte.
La murge è cangiòte pe colpa maje.
Da quanne nan’ voche cchjue l’ònne sbancòte,
se la stònne a mangiò.
Ere nu paravéise
àrede e chjtràuse in ogn’e stagiòne
ere friède ma bièlle.
Dà, le penzire scappàine. Camenaie,
camenaie ed’ogn’e tande assàine le funge.
Ber’fatte, cardengìdde ber’fatte.
Ere brave ad acchjàlle.
Colpa maje, mo nan’ voche cchjue
e nan’ arriìesce cchjù a ’penzò, ad acchjò, a ’sennò.
La murgia – Sapevo cercare i funghi / ma ora la murgia non è più come una volta. // La murgia è mutata per colpa mia. // Da quando non vado più l’hanno sbancata / se la stanno mangiando. // Era un paradiso / arida e brulla in ogni stagione / era asettica ma splendida. // Lì, i pensieri galoppavano. Camminavo, / camminavo e ogni tanto sbucavano funghi. // Bellissimi, cardoncelli bellissimi. // Ero bravo a trovarli. / Colpa mia, ora non vado più / e non riesco più a pensare, a cercare, a sognare.