Anca mi ‘no so meio de ti.
Ormai no’ parlo pì gnente,
no’ digo pì gnente,
manco me cognosso pì.
E no’ solo mi.
Xe come se me ghesse
magnà tuto, parché sensa ‘na lengua
se more solo, no’ se vive on minuto.
E anca cuesta che ‘doparo ‘desso
la bochezza cofà on pesse
in-te ‘na secia, cofà se anca éla
ghesse i giorni, le ore, i minuti contà.
Ben, a gò deciso che no’ la morirà,
che la morirà cô sarò sóto tera.
Par zonta, me fis-cia le rece
ogni òlta che se alza da no’ so ‘ndove
chea vose che no’ pare de gnessun
e che invesse xe la mia
o de cualcun che se vendica.
Parché no’ semo fati solo de ore,
ma anca de sangue, de vento,
de ‘sta lengua che te me senti senpre manco ‘doparar.
TESTAMENTO – Anch’io non sono meglio di te. / Ormai non parlo più niente, / non dico più niente, meno ancora mi conosco. / E non solo io. / È come se mi fossi / mangiato tutto, perché senza una lingua / si muore solo, non si vive un minuto. / E anche questa che adopero adesso / boccheggia come una tinca / in un secchio, come se anche lei / avesse i giorni, / le ore, i minuti contati. // Bene, ho deciso che non morirà, / che morirà solo quando sarò di là. / Per giunta, mi fischiano le orecchie / quando si alza da non so dove / quella voce che non sembra di nessuno / e che invece è la mia / o di qualcuno che si vendica. / Perché non siamo fatti solo di ore, / ma anche di sangue, di vento, / di questa lingua che mi senti / sempre meno celebrare.