L’artòuran
U m’ven da piénz s’a pens ch’l’è i utum dè
tla mi chèsa si clómb, la bèla strèda.
Carghèm int una machina, Lunzèin,
una matòina prèst u s’dvénta pòrbia.
Marì la sta poch ben e la n’pò vnéi,
a m’ sò zughé la véita int al paróli.
(da E’ nòud me fazulètt)
IL RITORNO – Piango se penso che son gli ultimi giorni nella mia casa coi colombi, la strada bella. Mettimi in una macchina, Longiano, una mattina presto si diventa polvere. Maria sta poco bene e non può venire, mi son giocato la vita dentro le parole.
Cuntantezza
La tòrra de Castèl
la lòzza venezièna,
e st’aria che la frézz
da tott i cantoun.
Incù da quasò,
a bótt un òc a e’ mòunt
a bótt un òc a e’ mèr,
pu a stréll cmè i rundóun.
(da E’ nòud me fazulètt)
CONTENTEZZA – La torre del Castello la loggia veneziana, e quest’aria che frizza da tutte le parti. Oggi da quassù, lancio un’occhiata al monte un’occhiata al mare, poi strillo come i rondoni.
La surpròisa
La matòina a stagh sò
e a tróv e’ mònd in pì,
e’ mònd che pò s-ciupè
cmè una bòlla ad savòun.
(da E’ nòud me fazulètt)
LA SORPRESA – La mattina mi alzo e trovo il mondo in piedi, il mondo che può scoppiare come una bolla di sapone.