Spissu
a ll’appummissu,
a la piazza d j-ulimu,
stea l’ore mutu a vardà
le cose e la ggènte che jea e venea
co ju sicaru ’m-mocca.
Ca’ unu, passènno,
ju chiamea pe nnòme…
Issu ’i responnea co j-occhi
e sbattea ju pède pe ttèra
come pe’ ddine:
So’ vivu,
ancora ce stòne.
MIO NONNO – Spesso, / dove la piazza dell’olmo è più al riparo, / stava per ore muto a guardare / le cose e la gente che andava e veniva / col sigaro in bocca. // Quando uno, passando, / lo chiamava per nome… // Lui gli rispondeva con gli occhi / e sbatteva il piede per terra / come per dire: / Sono vivo, / ci sto ancora, io. (trad. V. Luciani)