L’ucchje ne nganosce
nè canusciarrà méje squicce
se cûme e nu pèsce
néte nd’a nu mére de sicce
mo’ c’a méne
– a verîtà pe na pône –
m’ha lasséte
pe corre vestîte
da zîte
all’autére da chi
prîme e cchió de mè
t’ho vulîte bbône.
Je ne nde porte
nè te purtarragghje méje mósse
mo’ ca sparte
pe n’ate timbe, fiéte e passe.
Cûme putarrîje
je pòvere chiamatôre
prètènde ca nu fiôre
prumisse a Domîne Ddîje
rumanèsse nd’a l’urte mîje
tutte na vîte ndire?
No. Se mèje na preghire
angôre m’ji congiôse
fé a té
reggîne de li rôse
nenn’ji ca tó turne
pe ’mbriacarme de profûme
cûme e prîme,
no, sarrîje troppe.
Ma se nu iurne
m’avissa vedì
au tagghje a spiagge
du mule de punènde
zuppe
sturte
scunecchjé
sotte a frôsta salevagge
du vinde
abbandunéte alla chiôve
sènza speranze
sôpe i scugghje
pàrete ’nnanze
pe tutte a bellezza tôve
acchessì c’arrîcogghje
l’ótéme forze pe trasì
nd’u purte.
26 giugno 2004 [da Méje cume e mo’]
L’occhio non conosce – L’occhio non conosce / né conoscerà mai goccia / se come un pesce / nuoto in un mare di seppie / ora che la mano / – in verità con una pena – / mi hai lasciato / per correre in abito / da sposa / all’altare da chi / prima e più di me / ti ha voluto bene. / Io non ti porto / né ti porterò mai il broncio / ora che dividi / con un altro tempo, respiro e passi. / Come potrei / io povero chiamatore / pretendere che un fiore / promesso a Dominiddio / restasse nel mio orto / una vita intera? / No. Semmai una preghiera / ancora mi è concesso / fare a te / regina delle rose / non è che tu ritorni / a ubriacarmi di profumo / come prima / no, sarebbe troppo / ma, se un giorno / mi dovessi vedere / al limite della spiaggia / del molo di ponente / zoppo / curvo / soccombere / sotto la frusta selvaggia / del vento / abbandonato alla pioggia / senza speranza / sugli scogli / pàrati davanti / in tutta la tua bellezza / così che io raccolga / le mie ultime forze per entrare / nel porto.