Lè la stà sovr’ al sofà
vérs al nov in la so cà
còun di fior de stòfa in vès
e i bé occ chi guèrdn i trèv…
Un armòr ed pè da fòra
l’òmm as pògia, al sa d’auròra
tàca la mùnta e l’as ’avira
tòtta la stanza la suspira…
Còun al schèrp al pésta al fer
còun la bòcca al spuda amèr
i n’èin gnànch a mèzz dal dè
e biségna lasèr lè…
Torna l’òmm in mezz i camp
sòtta al sol e sòtta i làmp
lè la prega còun al còr
ch’a fiuréssa un dè l’amòr…
Lei è sdraiata sul sofà / della sua casa, sono appena le nove, / ci sono fiori di stoffa nel vaso / i suoi begli occhi guardano le travi… / Un rumore di piedi si sente fuori / l’uomo arriva, s’appoggia, sa d’aurora / comincia la monta, lei si apre / tutta la stanza ha sospiri… / Con le scarpe spinge il letto / con la bocca sputa amaro / non è neanche mezzogiorno / e bisogna lasciare lì… / L’uomo ritorna ai suoi campi / sotto il sole o il temporale / lei prega con tutto il cuore / che fiorisca un giorno l’amore…